De Amsterdam Crusaders hebben vandaag ( 4 juli) twee keer toegeslagen door zowel het landskampioenschap in de eerste alsmede de jeugddivisie te winnen. De jeugdwedstrijd werd een overtuigende 42-06 voor de Crusaders. De senioren wedstrijd was een stuk spannender. Dat werd uiteindelijk een “nailbiter”, waarin uiteindelijk wederom Amsterdam aan de goede kant van het scorebord stond: 28-22.

Na drie maanden non-stop organiseren, was het voor de Bart Ebben Nijmegen Pirates dan eindelijk zover. Dienend als gastheer van dit belangrijke evenement, dat onbetwistbaar het crème-de-la-crème van het American Football mag worden genoemd, zag de in groen gehulde Bart Ebben Crew twee geweldige wedstrijden. Naast de 30 vrijwilligers die deze dag tot in de puntjes strak hebben weten neer te zetten, waren er daarnaast in totaal nog eens 850 mensen die gedurende deze dag op het sportpark aanwezig waren.

Volgeladen tribunes, pasteitjes en drankjes in de VIP-lounge, goudbruine frietjes, en een bar waarbij de drank op een gegeven moment niet meer aan te slepen was. De facilitaire dienst beleefde een succesvolle maar toch wel een buitengewoon hectische dag.


Dat men uiteindelijk tijdens de Bart Ebben TulipBowl XXVI een spannende wedstrijd kreeg te zien, was de slagroom op het dessert. Met vuvuzela’s, hard gebrul en een duidelijk pro-Wildcats publiek, bleef de finale van het Nederlands kampioenschap tot de laatste seconde spannend, alhoewel men wel voelde dat de eindfase enorm zwaar zou worden voor Maastricht.

De Amsterdam Crusaders scoorden scoorden namelijk in het begin als snel veel punten (erg spannend leek het niet te worden dus). Zonder dat men er erg in had, stond het binnen no-time al 22-00.

Op de tribune stelde men elkaar de vraag of Amsterdam nu goed speelde, of Maastricht slecht? Over dat laatste was men het universeel eens (in het begin had Maastricht al drie onnodige turnovers); men concludeerde verder dat Amsterdam professioneel gebruik maakte van de kapitale fouten die er gemaakt werden aan Maastrichtse kant, en die conclusie was accuraat.


Meerdere turnovers, een “lekke” Maastrichtse defensie die de running-game en playaction niet wist af te stoppen, en Amsterdam dat gretig wist te anticiperen op het aanvallende en verdedigende Maastrichtse patroon, en de 22 vroegtijdige punten, leken al vroeg als een grijs wolkenpak neer te dalen op de Wilde Katten. Het publiek zag een eenzijdig duel dat qua score alleen nog maar uit de hand kon lopen.

Kevin Bourne en Etienne Lof maakten beide een TD, en ook Graanoogst pikte er nog een mee. Een fieldgoal zorgde voor de 22-00 voorsprong.

Maar, en zo concludeerde de quarterback van Amsterdam, Claudio Bartolozzi (die overigens een meer dan verdienstelijke pot neerzette), “we speelden te conservatief en terughoudend aan het eind van het 3e en tijdens het hele 4e kwart. We schakelden te veel over naar onze running-game, waardoor Maastricht met extra mensen in de box hier heel goed tegenstand tegen kon bieden.” Bartolozzi had liever een gemêleerd aanvalspatroon gezien waarbij de pass de run bleef complementeren, en hij had duidelijk een punt. Onder zijn nauwkeurige, zuivere passing en charismatisch leiderschap had Amsterdam immers deze voorsprong weten op te bouwen.


Terwijl de mensen eigenlijk al vroeg aan het aftellen waren naar het eind van de eerste helft, en eigenlijk al naar het eind van de wedstrijd, deelden de Wildcats zelf hun eerst offensieve klap uit. David Drane wist feilloos zijn favoriete receiver Ray Ket te bereiken voor een lange TD.

De 500 man publiek (300 op tribune, 100 op het terras en 100 rond het veld), kregen er weer vertrouwen in.

Maastricht probeerde vervolgens van alles maar kon desondanks weer niet voorkomen dat Amsterdam nog een TD wist te noteren, maar het zou wel de laatste zijn. Toch was er een algeheel gevoel van deceptie en frustratie te merken bij het publiek, omdat drie touchdowns (de score was na de TD van Castelen) een moeilijk overbrugbaar gat is.

De Wildcats begonnen hun comeback, maar was er nog genoeg tijd?

Het antwoord was uiteindelijk ‘nee,’ en de conclusie die men trok na de 28-22 eindzege van Amsterdam (het einde was nog even spannend maar je voelde hoe schier onmogelijk de opgave was voor Maastricht) was dat Amsterdam, ondanks het behoudende spel, toch zakelijk genoeg was om de wedstrijd uit te spelen. Daarnaast keek men Maastricht vooral aan als de gangmaker van Amsterdam in het begin. Al te snel en te vroeg, keken de Wildcats tegen een achterstand aan die zij zelf hadden veroorzaakt en waar ze de instrumenten niet voor hadden om het recht te zetten. Een verdiende overwinning dus voor Amsterdam.


Bij de jeugdwedstrijd was het nooit spannend. Een routineoefening voor Amsterdam bleek zelfs voldoende om de gehavende en mentaal gebroken spelers van Rotterdam met speels gemak aan de kant te zetten. Het publiek zag hier nooit een enerverende wedstrijd, maar wel een verdiende kampioen: Amsterdam Crusaders.

Het bleef na de twee wedstrijden nog lang onrustig in Nijmegen, waar John Boerman zijn BBQ kraam opende en men nog lang kon nagenieten van de heerlijke dag, vol zon, sport en heerlijk eten. Het was ook voor de neutrale fan een eye-opener, en leuk om mee te maken.

De Bart Ebben Nijmegen Pirates mogen nu met trots zeggen dat zij voor het eerst “host” zijn geweest van een TulipBowl en dat uiteindelijk alles precies verlopen is zoals men wilde. De organisatie wil daarom vooral de hoofdsponsors nogmaals van harte bedanken, en ook alle medewerkers, cheerleaders, bestuur van SV Hatert, serveersters in de VIP, en de AFBN voor het mogelijk maken van deze voor ons geslaagde dag.